اخلاق کسب‌وکار، مسئولیت اجتماعی و ESG در اجاره اقامتگاه

اخلاق کسب‌وکار می‌پرسد صاحب اقامتگاه فقط به سود مالکان پاسخگوست یا به همه‌ی کسانی که از کارش اثر می‌پذیرند؛ مهمان، نیرو، همسایه و محیط. پاسخ علمی یک جمله نیست، اما ابزارش روشن است: نقشه‌ی ذی‌نفعان (فریمن)، لایه‌های مسئولیت (کارول) و چارچوب ESG که از سرمایه‌گذاری آمده و امروز برای سنجش اثر محیطی، اجتماعی و حاکمیتی به کار می‌رود. این درس هر کدام را با مثال اقامتگاهی می‌بندد.

درس پایانی این بخش از سری «مدیریت علمی کسب‌وکار اجاره اقامتگاه» است؛ نقشه‌ی کامل در مدیریت علمی کسب‌وکار اجاره اقامتگاه آمده. درس قبل کارآفرینی و Lean Startup بود. بازبینی: ۲ آبان ۱۴۰۵. این متن آموزشی است و مشاوره‌ی حقوقی نیست؛ چیزی درباره‌ی الزام قانونی ایران نمی‌گوییم مگر آنجا که منبع رسمی داشته باشیم، و نداشته‌ایم.

هدف‌های یادگیری این درس

1. دو دیدگاه «اولویت سهامدار» و «نظریه‌ی ذی‌نفعان» را مقایسه کنید.

2. برای یک اقامتگاه نقشه‌ی ذی‌نفعان و ادعای هر کدام را بنویسید.

3. چهار لایه‌ی هرم کارول را روی سه تصمیم واقعی خود بسنجید.

4. تفاوت CSR، سه‌گانه‌ی پایداری و ESG را بگویید و محدودیت هرکدام را بشناسید.

5. یک سیاست اخلاقی یک‌صفحه‌ای با شاخص قابل‌اندازه‌گیری بنویسید.

اخلاق کسب‌وکار: سهامدار در برابر ذی‌نفعان

دانشنامه‌ی فلسفه‌ی استنفورد (مدخل «اخلاق کسب‌وکار») دو دیدگاه مسلط را چنین شرح می‌دهد. اولویت سهامدار: بنگاه باید به نفع سهامداران، معمولاً با بیشینه‌سازی ثروت آن‌ها، اداره شود؛ مقاله‌ی فریدمن در New York Times Magazine (۱۳ سپتامبر ۱۹۷۰) در مدخل SEP برای یک استدلال وظیفه‌گرایانه به کار رفته است: مدیر به سهامدار قول داده بنگاه را به نفع او اداره کند. SEP می‌افزاید فریدمن به مسئولیت اجتماعی بنگاه (CSR) هم ایراد می‌گرفت، چون به نظر او فرایند دموکراتیک را دور می‌زند و اغلب اتلاف است، زیرا مدیر کارشناس حل مسائل اجتماعی نیست. SEP استدلال‌های نتیجه‌گرایانه‌ی هم نقل می‌کند (هنسمن و کراکمن ۲۰۰۱؛ جنسن ۲۰۰۲): خدمت به سهامدار کارآمدتر است. نظریه‌ی ذی‌نفعان (فریمن و رید ۱۹۸۳؛ فریمن ۱۹۸۴، طبق SEP) می‌گوید مدیر باید منافع همه‌ی ذی‌نفعان، یعنی هر کس که در بنگاه سهمی دارد، را متعادل کند. اختلاف اصلی بر سر «مازاد» است: بعد از ادای تعهدهای قراردادی به نیرو و مشتری، مازاد را به سهامدار می‌دهید یا میان همه تقسیم می‌کنید؟

SEP دو توجیه برای نظریه‌ی ذی‌نفعان ثبت کرده است: توجیه ابزاری (فریمن ۱۹۸۴: تعادل منافع برای خود بنگاه راهبردی‌تر است) و توجیه هنجاری (اوان و فریمن ۱۹۸۸، با تکیه بر «عدالت به‌مثابه انصاف» رالز). نقدها هم جدی‌اند: بنابر SEP (اورتس و استرادلر ۲۰۰۲ و ۲۰۰۹) نظریه روشن نمی‌کند دقیقاً چه کسی ذی‌نفع است و مرز را چرا آنجا می‌کشد؛ «تعادل» یعنی چه؛ و دلیل بنیادینش چیست، چون هر دو استدلال فریمن محل مناقشه‌اند. فریمن خودش در ۱۹۹۴ آن را «ژانری از داستان‌ها» دربارهٔ چگونه زیستن خوانده و نورمن (۲۰۱۳) آن را بیشتر «نگرش» می‌داند. SEP همچنین می‌گوید حل نزاع سهامدار–ذی‌نفع قیدهای اخلاقی دنبال‌کردن هر دو هدف را حل نمی‌کند (گودپاستر ۱۹۹۱). کتاب درسی آزاد OpenStax «اخلاق کسب‌وکار» (فصل ۳) سه رویکرد توصیفی، ابزاری و هنجاری را نام می‌برد، هنجاری را فراگیرترین و بنیان نظریه می‌داند، و برای اولویت‌بندی ذی‌نفعان ماتریس قدرت–علاقه یا سنجش فوریت و اهمیت را پیشنهاد می‌کند. (نقدهای نام‌برده‌ی «پارادوکس ذی‌نفع» گودپاستر، جنسن و تمایز «هنجاری/مشتق» فیلیپس که قبلاً از ویکی‌پدیا آورده بودیم در SEP به این شکل نیامده بود؛ آن‌ها را حذف کردیم.)

مثال اقامتگاهی: فرض کنید یک مجتمع ۱۰ واحدی در یک سال مازاد ۲۰۰ میلیون تومان بعد از همه‌ی هزینه‌ها و حقوق ثابت دارد. دیدگاه اولویت سهامدار: ۲۰۰ میلیون سود شریک‌ها. دیدگاه ذی‌نفعان: مثلاً ۴۰ میلیون به سرمایه‌گذاری ایمنی و روشنایی محوطه، ۲۰ میلیون پاداش و آموزش نیروی نظافت و ۱۴۰ میلیون سود. هر دو قابل‌دفاع‌اند؛ تفاوت در این است که مرز تقسیم را از پیش و علنی (نه موردی) تعیین کرده باشید. این نسبت‌ها فرضی‌اند و ادعای «درست» نیستند.

خطای رایج: فرض اینکه «ذی‌نفعان» یعنی همه چیز به همه. نظریه ابزار تحلیل است، نه دستور تقسیم مساوی.

نقشه‌ی ذی‌نفعان یک اقامتگاه

مثال اقامتگاهی: فرض کنید در بازبینی سالانه، مجتمع فقط برای مهمان و مالک شاخص دارد و برای نیرو و همسایه هیچ. این یعنی تصمیم‌ها فقط دو ادعا را می‌بینند. اضافه‌کردن دو شاخص (گردش نیرو، تعداد شکایت همسایه) هزینه‌ی صفر دارد و نقشه را کامل می‌کند.

هرم مسئولیت اجتماعی کارول

ابتدا تعریف: کتاب OpenStax اصول مدیریت، CSR را باور به اینکه بنگاه مسئولیتی فراتر از سود محض دارد می‌نامد و آن را بخشی از راهبرد بلندمدت می‌داند، نه فقط کار خیریه؛ SEP آن را اقداماتی می‌داند که قانوناً الزامی نیستند و برای سود طرف‌هایی غیر از بنگاه انجام می‌شوند (مثال معروفش دارویی است که مرک دهه‌ها رایگان توزیع کرده است). آرچی کارول (۱۹۹۱) مسئولیت اجتماعی بنگاه را در چهار لایه نشان داد: اقتصادی (پایه)، قانونی، اخلاقی و بشردوستانه/اختیاری؛ ایده این است که جامعه همه‌ی این چهار انتظار را به‌طور هم‌زمان دارد. هرم کارول را فقط از صفحه‌ی ویکی‌پدیا گزارش می‌کنیم و منبع آزاد دست‌اولش را نخوانده‌ایم. OpenStax اخلاق کسب‌وکار یادآوری می‌کند رعایت قانون به‌تنهایی حداقل استاندارد اخلاقی است. فریدمن، طبق SEP، به اصل CSR ایراد داشت (بالا). نقدهای رایج CSR: OpenStax می‌گوید CSR نسخه‌ی شفابخش نیست و خودبه‌خود فقر یا پایداری را حل نمی‌کند، تعریفش و پیوندش با سود دشوار است، و پژوهش‌ها درباره‌ی رابطه‌ی CSR و عملکرد مالی ناهمسان است. SEP همین را دقیق‌تر می‌گوید: همبستگی مثبت اندکی میان عملکرد اجتماعی و مالی شرکت‌ها دیده شده ولی جهت علیت روشن نیست (ووگل ۲۰۰۵؛ ژائو و مورل ۲۰۲۱). نقدهای «نمایش‌بودن» و مسئله‌ی نمایندگی را از ویکی‌پدیا داشتیم و نگه نمی‌داریم.

مثال اقامتگاهی: فرض کنید سه تصمیم دارید. - قیمت: آگهی ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان نشان می‌دهد؛ در پرداخت ۳۰۰٬۰۰۰ تومان نظافت و ۲۰۰٬۰۰۰ تومان «خدمات» اضافه می‌شود. مجموع ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ تومان، یعنی ۵۰۰ ÷ ۲٬۰۰۰ = ۲۵٪ بالاتر از عدد اولیه. لایه‌ی قانونی: شاید مشکلی نباشد (و ما قانون ایران را در این‌باره بررسی نکردیم)؛ لایه‌ی اخلاقی: مهمان در برآورد خود غافلگیر می‌شود. راه‌حل اخلاقی: نمایش قیمت نهایی از ابتدا. - نیرو: شیفت ۴ ساعته با ۴۰۰٬۰۰۰ تومان ثابت برنامه‌ریزی شده اما میانگین واقعی ۵٫۵ ساعت است. دستمزد ساعتی برنامه‌ای ۴۰۰٬۰۰۰ ÷ ۴ = ۱۰۰٬۰۰۰ تومان؛ واقعی ۴۰۰٬۰۰۰ ÷ ۵٫۵ ≈ ۷۲٬۷۰۰ تومان، یعنی حدود ۲۷٪ کمتر. زمان شیفت را با داده تنظیم کنید. - جامعه: اقدام اختیاری (مثلاً خرید نان و میوه‌ی مهمانی از فروشنده‌های محله) فقط وقتی معنا دارد که دو لایه‌ی بالا سالم باشد.

خطای رایج: شروع از لایه‌ی بالای هرم (بشردوستی) در حالی که پایین (شفافیت قیمت، رفتار با نیرو) ناقص است.

سه‌گانه‌ی پایداری، ESG و گردشگری پایدار

OpenStax اصول مدیریت سه‌گانه‌ی پایداری را «سه P» (سود، مردم، سیاره) می‌خواند و می‌گوید پاسخگویی بنگاه در برابر منافع مالی، اجتماعی و محیطی را می‌سنجد و بنگاه‌های زیادی سنجه‌های آن را در برنامه‌ی کسب‌وکار می‌آورند. جان الکینگتون خودش در مقاله‌ی HBR (۲۰۱۸، فقط مقدمه‌ی صفحه باز شد) می‌نویسد حدود ۲۵ سال پیش این عبارت را ساخته تا رهبران را به بازاندیشی سرمایه‌داری وادارد، و عنوان مقاله «از آن دست می‌کشم» است؛ یعنی «فراخوان بازگشت» مفهوم را خود سازنده‌اش اعلام کرده، هرچند دلایلش در بخش باز‌نشده بود. سال ۱۹۹۴ و ماجرای شل در ۱۹۹۷ و نقد «دشواری جمع سه حساب» از ویکی‌پدیاست.

ESG (محیطی، اجتماعی، حاکمیتی) ابتدا رویکرد سرمایه‌گذاری است. گزارش مروری IFC/بانک جهانی (۲۰۰۵، پیش‌نویس) توضیح می‌دهد پیمان جهانی سازمان ملل در ژانویه‌ی ۲۰۰۴ از چند نهاد مالی خواست ابتکاری مشترک بسازند با هدف صریح تدوین رهنمود برای ادغام مسائل محیطی، اجتماعی و حاکمیت شرکتی در مدیریت دارایی، کارگزاری و پژوهش مالی، و ۱۸ نهاد مالی از ۹ کشور با بیش از ۶ تریلیون دلار دارایی تحت مدیریت در ژوئن ۲۰۰۴ گزارش «Who Cares Wins» را منتشر و تأیید کردند. پس منشأ ESG ابزاری در دست سرمایه‌گذاران بود، نه الزام اقامتگاه کوچک. محیطی شامل انرژی و آب، اجتماعی شامل شرایط کار و حقوق انسان و روابط جامعه، حاکمیتی شامل شفافیت، اخلاق و امنیت سایبری است. نقدها: گرین‌واشینگ (OpenStax اخلاق کسب‌وکار می‌گوید CSR واقعی با آن فرق دارد و سیاره را باید یک ذی‌نفع دانست)، ناهمخوانی امتیازدهی‌ها (هر مؤسسه معیار خود را دارد) و داده‌ی خوداظهارشده؛ دو مورد آخر فقط از صفحه‌ی ویکی‌پدیا درباره‌ی ESG است. سازمان گردشگری ملل (UN Tourism) گردشگری پایدار را گردشگری می‌داند که اثرهای اقتصادی، اجتماعی و محیطی حال و آینده‌اش را کاملاً به حساب می‌آورد و میان سه بُعد محیطی، اجتماعی-فرهنگی و اقتصادی توازن می‌جوید.

برای اقامتگاه کوچک، ESG گزارش‌دهی رسمی نیست؛ ما هیچ منبع رسمی‌ای درباره‌ی الزام ESG برای اقامتگاه ایرانی پیدا نکردیم. می‌توانید آن را به‌صورت یک فهرست ساده‌ی سه‌ستونه استفاده کنید.

مثال اقامتگاهی (محاسبه قدم به قدم): فرض کنید مصرف برق ماهانه‌ی یک ویلا ۴٬۵۰۰ کیلووات‌ساعت و ۱۵۰ شب اشغال است: ۴٬۵۰۰ ÷ ۱۵۰ = ۳۰ کیلووات‌ساعت به‌ازای هر شب. پس از نصب ترموستات هوشمند و قانون خاموشی در واحد خالی، مصرف ماه بعد ۳٬۹۰۰ کیلووات‌ساعت با همان ۱۵۰ شب است: ۳٬۹۰۰ ÷ ۱۵۰ = ۲۶. کاهش = (۳۰ − ۲۶) ÷ ۳۰ ≈ ۱۳٫۳٪. این عدد یک شاخص E است. شاخص S: گردش نیرو؛ شاخص G: «آیا سیاست بازپرداخت مکتوب و برای همه‌ی مهمان‌ها یکسان است؟». برای فنی‌ترین بخش انرژی مدیریت انرژی و ترموستات هوشمند و برای گواهی‌ها گواهی اکو و اقامتگاه سبز را ببینید.

خطای رایج: ادعای «سبز» یا «پایدار» در آگهی بدون شاخص یا شواهد؛ این دقیقاً مصداق گرین‌واشینگ است.

حریم خصوصی، منصفانه‌بودن و جامعه‌ی محلی

سه حوزه‌ی اخلاقی خاص اقامتگاه:

• حریم خصوصی مهمان: داده‌ی هویتی و دوربین. اصل ساده: فقط آنچه لازم است جمع کنید، فقط کسانی که لازم است ببینند، با ثبت دسترسی (تفصیل در دوربین و حریم خصوصی و امنیت داده، نقش‌ها و لاگ).

• عدالت با نیرو: بار کار واقعی، قرارداد و پرداخت به‌موقع (بیمه و قرارداد نیرو).

• جامعه‌ی محلی: اثر بر همسایه و اقتصاد محله؛ ابزارهای عملی‌تر در گردشگری پایدار و جامعه‌ی محلی.

مثال اقامتگاهی: فرض کنید ۴ نفر به فهرست مهمان‌ها دسترسی دارند ولی فقط ۱ نفر (پذیرش) لازم دارد. نسبت دسترسی غیرضروری ۳ ÷ ۴ = ۷۵٪ است. با تعریف نقش‌ها به ۱ نفر برسید. شاه‌کلید نقش‌ها و دسترسی‌ها دارد و می‌شود دسترسی به اطلاعات مهمان را فقط برای نقش‌های لازم باز گذاشت؛ این جلوی بخشی از ریسک را می‌گیرد، نه همه‌ی آن را.

مطالعه‌ی موردی (فرضی): سیاست اخلاقی یک مجموعه

فرض کنید مجتمع ۱۰ واحدی شما سیاست یک‌صفحه‌ای دارد. هر تعهد یک شاخص و یک مسئول دارد:

اگر در بازبینی شش‌ماهه سه شاخص برآورده نشد، شما تصمیم می‌گیرید مصالحه‌ی مالی چیست. نمونه: ساعت واقعی نظافت ۵٫۵ در برابر برنامه‌ی ۴ ساعت، نسبت ۵٫۵ ÷ ۴ = ۱٫۳۷۵ است و از هدف ۱٫۱ بالاتر است. راه‌حل: افزودن ۳۰ دقیقه به زمان برنامه‌ای شیفت (شاید با کاهش تعداد واحد در شیفت) یا افزایش نرخ. هر انتخاب یک مبادله است؛ همان نقد SEP که «تعادل» در نظریه‌ی ذی‌نفعان مبهم است. پس از انتخاب، دلیل را مکتوب کنید.

تمرین برای شما

1. نقشه‌ی ذی‌نفعان. جدول بالا را برای اقامتگاه خودتان پر کنید و دو ذی‌نفعی را که شاخص ندارند علامت بزنید. راهنما: کسی که نمی‌توانید برایش شاخص بنویسید، احتمالاً نادیده است.

2. آزمون سه‌سؤالی (پیشنهاد ما، نه منبع). برای هر تصمیم بپرسید: قانونی است؟ به کدام ذی‌نفع آسیب می‌زند؟ اگر عمومی شود از آن دفاع می‌کنم؟ سه تصمیم اخیرتان را بسنجید.

3. قیمت کامل. مجموع هزینه‌های اضافه روی قیمت اعلام‌شده را حساب کنید. راهنما: درصد اختلاف = اضافی ÷ قیمت اعلام‌شده.

4. ساعت واقعی. برای یک ماه ساعت واقعی شیفت را ثبت کنید و دستمزد ساعتی واقعی را حساب کنید.

5. شاخص E. مصرف برق ÷ شب اشغال را برای دو ماه حساب کنید و یک اقدام ارزان انتخاب کنید.

جمع‌بندی درس

• نظریه‌ی ذی‌نفعان ابزار دیدن ادعاهاست؛ تعیین مرز و مبادله با خود شماست.

• هرم کارول از پایه شروع می‌شود: اقتصادی و قانونی و اخلاقی، بعد اختیاری.

• شفافیت قیمت و رفتار با نیرو بنیادی‌ترین مسئله‌ی اخلاقی اقامتگاه‌اند.

• ESG برای اقامتگاه کوچک یعنی چند شاخص ساده، با شاهد؛ نه گزارش آراسته.

• ادعای سبز بدون شاهد گرین‌واشینگ است.

• سیاست اخلاقی بدون شاخص و مسئول، شعار است.

درس بعدی

این درس آخرین درس این مجموعه‌ی چهارتایی بود. برای ادامه، نقشه‌ی سری مدیریت علمی را ببینید و از مدیریت ریسک در اقامتگاه برای پیوند اخلاق و ریسک اعتبار شروع کنید.

سؤال‌های پرتکرار

آیا رعایت اخلاق کسب‌وکار هزینه‌ی مالی دارد؟

گاهی بله (پاداش آموزش، زمان بیشتر شیفت) و گاهی نه (قیمت نهایی شفاف). منبعی که اثر مالی را برای اقامتگاه کوچک نشان دهد پیدا نکردیم؛ مثال‌های ما فرضی‌اند.

ESG برای اقامتگاه‌های ایرانی الزامی است؟

منبع رسمی‌ای که الزام را نشان دهد پیدا نکردیم. از مرجع صدور مجوز بپرسید.

آیا افشای شاخص‌های اخلاقی در آگهی مفید است؟

فقط اگر شاهد دارید. ادعای بدون شاهد خطر گرین‌واشینگ دارد.

اگر ذی‌نفعان با هم تعارض دارند، چه کنم؟

مبادله را صریح و مکتوب کنید و دلیلش را بگویید. هیچ فرمول جهانی‌ای وجود ندارد (نقد «تعادل» مبهم در SEP، بالا).

منابع

آنچه واقعاً باز و خوانده شد:

1. Business Ethics — Stanford Encyclopedia of Philosophy (ویرایش ۲۰۲۱؛ متن خوانده شد)

A. Business Ethics، فصل ۱ (بخش ۱٫۲ Ethics and Profitability) و فصل ۳ (Stakeholder Orientation, CSR) — OpenStax، کتاب درسی آزاد — https://openstax.org/books/business-ethics/pages/1-2-ethics-and-profitability ، https://openstax.org/books/business-ethics/pages/3-summary B. Principles of Management، بخش ۵٫۶ Corporate Social Responsibility (CSR) — OpenStax — https://openstax.org/books/principles-management/pages/5-6-corporate-social-responsibility-csr C. Gait, D. & Bjerborn, C. — Who Cares Wins: One Year On (پیش‌نویس گزارش IFC/بانک جهانی با پیمان جهانی، ۲۰۰۵) — https://documents1.worldbank.org/curated/en/306451484737082143/pdf/349730REV0Who1Cares1Wins1One1Year1On.pdf D. Elkington, J. — 25 Years Ago I Coined the Phrase "Triple Bottom Line." Here's Why It's Time to Rethink It، HBR، ۲۰۱۸ (فقط مقدمه‌ی صفحه) — https://hbr.org/2018/06/25-years-ago-i-coined-the-phrase-triple-bottom-line-heres-why-im-giving-up-on-it

1. Stakeholder theory — Wikipedia (Freeman 1984؛ Phillips؛ Goodpaster؛ Jensen)

2. Corporate social responsibility — Wikipedia (Carroll 1991؛ Friedman؛ نقدها)

3. Environmental, social, and governance — Wikipedia (Who Cares Wins 2004؛ نقدها)

4. Triple bottom line — Wikipedia (Elkington 1994)

5. Sustainable development of tourism — UN Tourism (سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل)

مشخصات منبع‌های اصلی که فقط از طریق صفحه‌های بالا ارجاع دادیم: Freeman (۱۹۸۴)، Strategic Management: A Stakeholder Approach؛ Carroll (۱۹۹۱)، «The Pyramid of Corporate Social Responsibility»، Business Horizons؛ Friedman (۱۹۷۰)؛ Elkington (۱۹۹۴)؛ UN Global Compact (۲۰۰۴)، Who Cares Wins.

آنچه نتوانستیم تأیید کنیم

• مقاله‌ی اصلی کارول (Business Horizons، ۱۹۹۱) و معیارهای GSTC با خطای ۴۰۳ باز نشدند؛ دور نزدیم. دو صفحه‌ی آزاد که هرم کارول را شرح می‌دادند (Open Maricopa و Pressbooks) هم ۴۰۳ دادند؛ پس هرم فقط از ویکی‌پدیا گزارش شده است.

• گزارش اصلی Who Cares Wins (۲۰۰۴) را نخواندیم (نسخه‌ی کتابخانه‌ی دیجیتال سازمان ملل ۴۰۳ داد)؛ فقط روایت پیش‌نویس IFC/بانک جهانی ۲۰۰۵ را از متن خواندیم. اینکه گزارش اصطلاح ESG را «ابداع» کرد تأیید نشد.

• بقیه‌ی نقدهای CSR (نمایش‌بودن، مسئله‌ی نمایندگی)، سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۷ برای سه‌گانه‌ی پایداری و نقد ناهمخوانی امتیازدهی ESG هنوز فقط از ویکی‌پدیاست.

• بخش «مرجع‌های دیگر ویکی‌پدیا» در فهرست منابع فقط اشاره‌گر است؛ ادعاهای حساس آن‌ها در متن مشخص شده‌اند.

• متن اصلی گزارش Who Cares Wins و تأیید اینکه این گزارش اصطلاح ESG را «ابداع» کرد را ندیدیم؛ فقط شهرت اصطلاح از آن را گزارش کردیم.

• سال ۱۹۷۰ برای فریدمن را از مدخل SEP می‌آوریم؛ جزئیات مقاله‌ی اصلی را نخواندیم.

• هیچ الزام رسمی ایرانی درباره‌ی ESG، شفافیت قیمت یا حریم داده‌ی اقامتگاه را بررسی نکردیم؛ از مرجع صدور مجوز و منبع حقوقی بپرسید.

آخرین بازبینی: ۲ آبان ۱۴۰۵